Encyklopedia kolorów

Obiekt odbijając wszystkie fale jest białej barwy.

Ludzkie oko, jak wiemy, rozróżnia tylko bardzo wąski zakres spektrum promieniowania. Rejestruje fale elektromagnetyczne o długości od 400 do 700 nm (nanometrów). Widzialne spektrum w uproszczeniu dzieli się na niebieskie (długość fali: 400 – 500 nm), zielone (500 – 600 nm) oraz zakres fal długich – czerwonych (700 nm).

Obecność wszystkich części składowych kolorów charakteryzuje światło białe (średnie światło dzienne). Składają się na nie wszystkie kolory od niebieskiego do czerwonego. Obiekty fizyczne, w zależności od swojej natury: albo odbijają wszystkie fale (dając kolor biały) albo pochłaniają ich część. Mieszanka pozostałych, odbitych daje widoczny kolor.

Zielone pole odbija zielony zakres spektrum światła, pochłaniając jednocześnie składową niebieską i czerwoną. Zmiana proporcji powoduje zmianę nasycenia koloru. Na przykład zielony pieprz będzie widoczny w naturalnym kolorze tylko wtedy, gdy odpowiadające kolorowi długości fali będą obecne w świetle. Oświetlany światłem barwnym będzie zmieniał swój wygląd. Jeśli zostanie na przykład oświetlony pomarańczowym światłem, zielony pieprz stanie się ciemny, prawie bezbarwny.

Ten sam efekt widoczny jest wieczorem i w nocy. Przy zbyt słabym oświetleniu, nie jesteśmy w stanie rozpoznawać i wyróżniać kolory. W nocy wszystkie koty są czarne – przynajmniej dla ludzkiego oka! Widzenie kolorów przez oko jest charakterystyczne tylko dla wysokiego natężenia światła. W półmroku, receptory czarno-białe przejmują pracę receptorów czułych na kolor.